fbpx

kontakt@pozatrasa.pl
+48 22 350 73 46

IRAN-CZADOR I HIDZAB

Iran to piękne kobiety, które przez nieznajome osoby zazwyczaj nie lubią być fotografowane, lecz to nie reguła, więc są wyjatki. Irańskie kobiety często widuje się w czadorach, wyglądajacych na ich ciele niczym ?czarne namioty?. Widok takiej kobiety budzi zwykle współczucie u ich koleżanek z Europy. Noszenie czadoru, zwłaszcza w okresie letnim, zapewne jest uciążliwe, a dziś wiele z irańskich kobiet buntuje się, uważając go za zacofany ubiór. Ich bunt ma często odniesienie do czasów przedrewolucyjnych epoki szacha Rezy Pahlaviego, który uważał czador za ubiór wiejski i nie z tej epoki, starając się wszelkimi metodami go zwalczyć. Czador nie ma otworów na poruszanie rękami i jest często utrzymywany na ciele za pomocą rąk lub zębów. W Iranie jego kolor jest zwykle czarny.

Według naszego rozumowania czador jest niczym uwięzienie, jednak takie rozumowanie nie jest powszechne u kobiet w Iranie. Dla kobiet z klasy niższej i z religijnych domów czador to przepustka do życia publicznego i pozwala na skrywanie tego co najcenniejsze – czyli własnego ciała ? przed wzrokiem obcych mężczyzn. W Iranie kobieta w czadorze to częsty widok a na wschodzie i w centrum kraju to dominujący kobiecy ?stroik?. Ubiór czadoru to nie usankcjonowany obowiązek a zwykle to kobiecy wybór (lub członków jej rodziny). W najnowszej historii Iranu dopiero rewolucja Chomeiniego (z roku 1979 – która doprowadziła do przekształcenia Iranu z monarchii konstytucyjnej w republikę islamską) nakazała kobietom zakrywanie ciała we wszystkich miejscach publicznych. Początkowo kobietom nakazano stosować czador, ale z czasem wystarczyło stosowanie reguł hidżabu, który jest formą skromnego ubioru.

Hidżab to przede wszystkim obowiązek noszonia przez kobiety chusty ? kwadratowej, zakrywającej włosy, uszy i szyję, ale z pominięciem ramion i twarzy. Hidżab ma swoją etymologię w Islamie, który wspomina o częściach ciała ludzkiego jako ?aurah? – tzn. tych które nie mogą być widoczne dla nikogo poza daną osobą i jej współmałżonkiem. U kobiet jest nim ciało z wyjątkiem twarzy i dłoni, u mężczyzn – obszar od pępka do kolan.

W Iranie hidżab to zwykle chusta zasłaniająca włosy, jednak, z czym się zwykle spotykałem, nie całej głowy a jedynie jej górnej części. Są to często haftowane chusty na czubku głowy, które w sumie więcej pokazują piękna niż go skrywają. W Iranie na ulicach wykluczone są wszelkie minispódniczki i stroje zbytnio eksponujące ciało. Zupełnie inaczej sprawy wyglądają w czasie spotkań z przyjaciółmi na tak zwanych domówkach. Tam, ponieważ to teren zamknięty dla osób postronnych, poznać można drugie oblicze Iranek – czyli obcisłe bluzki, dekolty a nawet minispódniczki. Trzeba przynać, iż Iranki ubierają się niezwykle elegancko, a do tego uwielbiają makijaż – nieraz bardzo intensywny.

autor: Łukasz Odzimek